‘De Dragers van het Beeld’ / ‘The Carriers of the Image’ – 3 – Winston van der Bok

June 22, 2017 at 4:17 pm (A Close Look, Been there, Exposed, Inspired) (, , , , , , , )

De Dragers van het Beeld, in English: The Carriers of the Image, is an art exhibition that was held in the foyer of Theatre Thalia, from April 28 until May 7, 2017. It was part of the celebration of 180 years Theatre Thalia. Eight visual artists worked with the theme of death, and more: resurrection from death, new life …

Kit-Ling Tjon Pian Gi wrote a series of columns that we will be sharing on the SAX-blog. Today part 3, a text that accompanied the art work of Winston van der Bok. Please find the Dutch text under the English translation. 

Dragers van het Beeld Winston van der Bok 4 AK

On the right: Winston van der Bok, ‘Transformation – Siwalapa (war club) motifs’, acrylic on wood, 2017 – USD 300 a piece / PHOTO Ada Korbee

Dragers van het Beeld Winston van der Bok 5 AK

Nicole Smythe-Johnson, curator from Jamaica and EdKe, Surinamese visual artist, discussing the exhibition On the right: Winston van der Bok, ‘Transformation – Siwalapa (war club) motifs’, acrylic on wood, 2017 – USD 300 a piece / PHOTO Ada Korbee

Winston van der Bok and the theme ‘transformation’

Transformation is a concept that characterizes the life of Winston van der Bok.

If you ask Winston why he chose the theme ‘transformation’, he says: ‘Thalia is 180 years old and it’s no longer as it was 180 years ago. It has been through several transformations and will go through yet another transformation again.’

‘Transformation is what I focus on in the arts. I am indigenous and want breathe new life into old traditions. The indigenous tribes all over the world have been pushed aside. I want to raise awareness for the valuable old cultures of the Indigenous. It is my calling to transform that which has always lived, and still lives, within my deepest being into a contemporary art form.’

When Winston talks about his life, it becomes clear that his whole life is made up of transformations. True to his native character, Winston does not adhere to a numeric year count and essentially lives a timeless existence. He looks at his life as a labyrinth of roads that he has traveled. There is no real beginning, and every end is a new beginning.

Winston was born in 1947 in a very small village on the Cottica River, as third child in a family of seven children. Straight from his mother’s hammock, the young baby was given to two strangers who wanted the little baby very badly. His parents were convinced that the foreigners would be able to provide their child with a better future.

Winston grew up in the USA, where two strict, but fantastic foster mothers raised him, until he was about fifteen years old. Around his fifteenth birthday he was suddenly sent back to Suriname. He would ride on the Cottica River in a canoe with his father, surrounded by a muttering of languages he did not understand. Upon arriving back in his village, his mother knelt at his feet. She inspected his left ankle, saw the birthmark, and knew that her son had returned.

Winston moved to Paramaribo and married a beautiful city creole woman. Together they had two sons. His wife passed away at a young age. His sons were nine and six years old. For many years there was no woman in Winston’s life and he raised his sons all by himself.

Winston studied at the Surinaamse Academie voor Beeldende Kunsten (SABK) [Surinamese Academy for Visual Arts] and worked, for many years, in visual communications, graphic design and product marketing for businesses. He also became a graphic design teacher at the AHKCO.

He became ill. It was an acute pancreatitis that was not diagnosed as such initially. He came face to face with death. It was beautiful. A pleasant journey without barriers, straight through everything.

A successful operation brought him back into the world of the living. His son fed him like a baby and his girlfriend came from the Netherlands to take care of him. From that point on a new life had begun. A new transformation had taken place.

Characters, patterns and symbols similar to those you might see on petroglyphs, the traditional weaving and pottery of the Indigenous, are important elements in the art of Winston. Remarkable is the appearance of movements without a beginning and without an end in his work.

 

TEXT Kit-Ling Tjon Pian Gi, 2017

Kit-Ling Tjon Pian Gi is a female visual artist from Suriname. She works and lives in Paramaribo, Suriname, South America. Kit-Ling studied visual art in Suriname and in the Netherlands. In 2005 Kit-Ling Tjon Pian Gi added the short video-film as a medium to her artwork. Kit-Ling Tjon Pian Gi makes paintings and drawings, inspired by the tropical rainforest, and the richness of the diverse cultures in Suriname.

Kit-Ling was the featured visual artist at the 13th International Conference of the Association of Caribbean Women Writers and Scholars. This conference, The Caribbean, the Land and the People; Women’s Efforts, Women’s Lives, was held in Suriname, in May 2012. Kit-Ling was the recipient of the Bridget Jones Award for 2013.

TRANSLATION Cassandra Gummels-Relyveld, 2017

PHOTOGRAPHY Ada Korbee & Marieke Visser, 2017

+++

‘De Dragers van het Beeld’ / ‘The Carriers of the Image’ – 1 – Introduction

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 2 –  Kit-Ling Tjon Pian Gi

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 3 –  Winston van der Bok

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 4 –  Razia Barsatie

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 5 –  Soeki Irodikromo

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 6 –  Dhiradj Ramsamoedj

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 7 –  Sri Irodikromo

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 8 – Anand Binda 

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 9 –  George Struikelblok

+++

Winston van der Bok en het thema ‘transformatie’

Transformatie is een begrip dat het leven van Winston van der Bok kenmerkt.

Als je Winston vraagt waarom hij heeft gekozen voor het thema ‘transformatie’, zegt hij: ‘Thalia is 180 jaar en is niet meer zoals het 180 jaar geleden was. Het heeft meerdere transformaties meegemaakt en zal ook weer een transformatie ondergaan.’

‘Transformatie is waarmee ik in de kunst bezig ben. Ik ben Inheems en ik wil oude tradities nieuw leven inblazen. Inheemsen zijn overal in de wereld weggedrukt. Ik wil de oude waardevolle cultuur van de Inheemsen onder de aandacht brengen. Het is mijn roeping om wat altijd in mijn diepste wezen heeft geleefd en nog steeds leeft, te transformeren naar een hedendaagse kunstvorm.’

Als Winston over zijn leven vertelt, blijkt zijn gehele leven uit transformaties te bestaan. Eigen aan zijn Inheemse karakter, kent Winston geen jaartallen en leeft in principe een tijdloos bestaan. Zelf ziet hij zijn leven als een labyrint van wegen die hij heeft bewandeld. Er bestaat niet echt een begin en elk einde is een nieuw begin.

Winston werd geboren in 1947 in een heel klein dorp aan de Cotticarivier, als derde kind uit een gezin van zeven kinderen. Als baby werd hij zo vanuit zijn moeders hangmat meegegeven aan twee vreemdelingen, die de kleine baby heel graag wilden. Zijn ouders waren van mening dat de buitenlanders hun kindje een betere toekomst konden geven.

Tot ongeveer zijn vijftiende jaar, groeide Winston op in de USA, streng opgevoed door twee fantastische pleegmoeders. Rond zijn vijftiende werd hij plotseling teruggestuurd naar Suriname. Hij voer met zijn vader in een korjaal op de Cotticarivier en werd omringd door een geroezemoes van talen die hij niet verstond. In zijn geboortedorp aangekomen, knielde zijn moeder aan zijn voeten. Ze inspecteerde zijn linkerenkel, zag de moedervlek en constateerde dat haar zoon was teruggekeerd.

Winston verhuisde naar Paramaribo en trouwde met een prachtige stadscreoolse. Ze kregen twee zoons. Op jonge leeftijd kwam zijn vrouw te overlijden. Zijn zoons waren negen en zes jaar oud. Jarenlang was er geen vrouw in Winston zijn leven en hij voedde zijn zoons helemaal alleen op.

Winston studeerde aan de Surinaamse Academie voor Beeldende Kunsten (SABK) en was jarenlang werkzaam op het gebied van de visuele communicatie, vormgeving en productmarketing voor bedrijven. Hij werd daarnaast ook docent grafische vormgeving op het AHKCO.

Hij werd ziek. Het was een acute alvleesklierontsteking die in de eerste instantie niet als zodanig werd onderkend. Hij heeft de dood gezien. Het was mooi. Een prettige reis zonder barrières dwars door alles heen.

Een goed geslaagde operatie bracht hem terug naar de wereld van de levenden. Zijn zoon voedde hem als een baby en zijn vriendin kwam uit Nederland om voor hem te zorgen. Daarmee is een nieuw leven begonnen. Er heeft een nieuwe transformatie plaatsgevonden.

Tekens, patronen en symbolen zoals je die kunt zien in de rotstekeningen, het vlecht- en aardewerk van de Inheemsen zijn belangrijke elementen in het werk van Winston. Opmerkelijk is de verschijning van bewegingen zonder begin en zonder einde in zijn werk.

Permalink 2 Comments

‘De Dragers van het Beeld’ / ‘The Carriers of the Image’ – 2 – Kit-Ling Tjon Pian Gi

June 17, 2017 at 12:34 am (A Close Look, Been there, Exposed, Inspired) (, , , , , )

De Dragers van het Beeld, in English: The Carriers of the Image, is an art exhibition that was held in the foyer of Theatre Thalia, from April 28 until May 7, 2017. It was part of the celebration of 180 years Theatre Thalia. Eight visual artists worked with the theme of death, and more: resurrection from death, new life …

Kit-Ling Tjon Pian Gi wrote a series of columns that we will be sharing on the SAX-blog. Today part 2, a text that accompanied her art work. Please find the Dutch text under the English translation. 

'Alakondre Phoenix'

Kit-Ling Tjon Pian Gi, ‘Alakondre Phoenix’, 2017 / PHOTO Ada Korbee, 2017

Kit-Ling Tjon Pian Gi and the Alakondre Phoenix

Within the framework of 180 years Theatre Thalia, I, Kit-Ling Tjon Pian Gi, chose the phoenix as my subject.

The phoenix

This mythical creature fascinates me for several reasons.

In the first place, because it’s a bird and I have always seen the bird as a free spirit. The soaring bird takes me back to the time when I was a teenager dancing ballet, and I experienced that as the ultimate freedom to express emotions. Secondly, because of the fictional stories that balance somewhere on the edge between reality and fantasy, something I often like to do within the visual arts as well.

Thirdly, because the phoenix is a universal symbol of resurrection and immortality, but also of death and rebirth. As such the phoenix fits seamlessly within the theme we chose for the celebration of 180 years Thalia.

The fourth reason is that it’s a legendary bird that dies through self-sacrifice. Self-sacrifice intrigues me because in this world of people who give and take, those who only take, emanate such dominance. Is this group truly that large, or does it only seem so?

And fifth, because such mythical creatures seem to exist in different cultures. The phoenix is often compared to the Chinese Fenghuang and to the Garuda known in India as well as in Indonesia. The phoenix is even compared to the Mexican Quetzalcoatl.

The phoenix is described as a magnificent divine bird with feathers in striking colors and that can sing beautifully. His age ranges from 300 to 100.000 years. At the end of his life he sets himself on fire on a bed of fragrant herbs and from his ashes another phoenix arises.

Sometimes the phoenix is described as a heron, sometimes he has the characteristics of a peacock, and at other times he looks like an eagle.

 

The Alakondre Phoenix

Born and raised in Suriname, I have, when it comes to the visual arts, been on a quest through cultural diversity and hybridism. Ultimately this has led me to Alakondre. Why is Alakondre more than cultural diversity to me? Cultural diversity essentially involves different people. Alakondre is also within the individual persons.

I have currently defined Alakondre as follows: the adaptation of all cultures, from all countries, by the individual human being and by the various communities that inhabit the world. In order to be able to take Alakondre onto yourself, you have to open yourself up to those other cultures. You have to be curious and must want to learn more about the other cultures. When you embrace the other culture, it becomes a part of you. Because it becomes a part of yourself, you cannot hate it. With Alakondre there will be no more racial discrimination, and even less racial hatred.

My phoenix is an Alakondre Phoenix. It can be an egret, a sabaku. It can be an eagle, a gonini, but it can just as well be a simple small bird, a grietjebie (Great Kiskadee) or a pikan (Squirrel Cuckoo).

 

Dragers van het Beeld 'Alakondre Phoenix'

Kit-Ling Tjon Pian Gi, ‘Alakondre Phoenix’, 2017 / PHOTO Ada Korbee, 2017

Dragers van het Beeld 'Alakondre Phoenix'

Kit-Ling Tjon Pian Gi, ‘Alakondre Phoenix’, 2017 / PHOTO Ada Korbee, 2017

 

TEXT Kit-Ling Tjon Pian Gi, 2017

Kit-Ling Tjon Pian Gi is a female visual artist from Suriname. She works and lives in Paramaribo, Suriname, South America. Kit-Ling studied visual art in Suriname and in the Netherlands. In 2005 Kit-Ling Tjon Pian Gi added the short video-film as a medium to her artwork. Kit-Ling Tjon Pian Gi makes paintings and drawings, inspired by the tropical rainforest, and the richness of the diverse cultures in Suriname.

Kit-Ling was the featured visual artist at the 13th International Conference of the Association of Caribbean Women Writers and Scholars. This conference, The Caribbean, the Land and the People; Women’s Efforts, Women’s Lives, was held in Suriname, in May 2012. Kit-Ling was the recipient of the Bridget Jones Award for 2013.

TRANSLATION Cassandra Gummels-Relyveld, 2017

PHOTOGRAPHY Ada Korbee & Marieke Visser, 2017

+++

‘De Dragers van het Beeld’ / ‘The Carriers of the Image’ – 1 – Introduction

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 2 –  Kit-Ling Tjon Pian Gi

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 3 –  Winston van der Bok

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 4 –  Razia Barsatie

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 5 –  Soeki Irodikromo

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 6 –  Dhiradj Ramsamoedj

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 7 –  Sri Irodikromo

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 8 – Anand Binda 

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 9 –  George Struikelblok

+++

Kit-Ling Tjon Pian Gi en de Alakondre Phoenix

In verband met 180 jaar Thalia koos ik, Kit-Ling Tjon Pian Gi, voor het onderwerp ‘Phoenix’ of ‘Feniks’.

De Feniks of Phoenix

Het fabeldier boeit me om verschillende redenen.

Ten eerste omdat het een vogel is en ik heb de vogel altijd als een ‘free spirit’ (vrije geest) gezien. De zwevende vogel brengt me terug naar de tijd toen ik als tiener ballet danste en dat ervoer als summum van vrijheid in het uiten van emoties.

Ten tweede vanwege de gefantaseerde verhalen die balanceren op de rand van werkelijkheid en fantasie, zoals ik ook vaak zelf binnen de beeldende kunst wens te balanceren.

Ten derde omdat de feniks is een universeel symbool van wederopstanding en onsterfelijkheid is maar ook van dood en wedergeboorte. Hierbij sluit de feniks naadloos aan bij het thema dat we voor 180 jaar Thalia uitkozen.

Ten vierde omdat het een legendarische vogel is, die sterft door zelfopoffering. Zelfopoffering intrigeert me, omdat in deze wereld van mensen die geven en nemen, de mensen die alleen maar nemen, zo een dominantie uitstralen. Is die groep werkelijk zo groot of lijkt het maar zo?

Ten vijfde blijkt een soortgelijk fabeldier in verschillende culturen voor te komen. De feniks wordt vaak vergeleken met de Chinese Fenghuang en met de Garuda, die je zowel in India als in Indonesië tegenkomt. De feniks wordt zelfs vergeleken met de Mexicaanse Quetzalcoatl.

De feniks wordt beschreven als een prachtige goddelijke vogel met een vederdracht in schitterende kleuren en die prachtig kan zingen. Zijn leeftijd varieert van 300 tot 100.000 jaar. Aan het einde van zijn leven steekt hij zichzelf in brand op een bed van geurige kruiden en uit zijn as ontstaat een nieuwe feniks.

De ene keer wordt de feniks beschreven als reiger, soms heeft hij karakteristieken van een pauw. Een andere keer lijkt hij op een arend.

De Alakondre Phoenix

Geboren en opgegroeid in Suriname heb ik op het gebied van de beeldende kunst, een speurtocht door culturele diversiteit en hybriditeit gemaakt. Ik ben nu uiteindelijk terechtgekomen bij Alakondre. Waarom is voor mij, Alakondre meer dan culturele diversiteit? Bij culturele diversiteit zijn er in principe meerdere mensen betrokken. Alakondre zit ook in de individuele personen.

Alakondre heb ik nu als volgt gedefinieerd: de adaptatie van alle culturen van alle landen door de individuele mens en door de verschillende leefgemeenschappen die de wereld bevolken. Om in staat te zijn Alakondre tot je te nemen, moet je jezelf openstellen voor die andere culturen. Je moet nieuwsgierig zijn om te weten hoe die andere cultuur in elkaar zit. Als je die andere cultuur in jezelf opneemt, wordt het een onderdeel van jezelf. Omdat het een onderdeel van jezelf is, kan je het niet haten. Met Alakondre zal er dan geen rassendiscriminatie zijn, nog minder rassenhaat.

Mijn Phoenix of Feniks is een Alakondre Phoenix. Het kan een reiger zijn, een sabaku. Het kan een arend zijn, een gonini, maar het kan ook een eenvoudig klein vogeltje zijn, een grietjebie of een pikan.

Permalink 2 Comments

‘De Dragers van het Beeld’ / ‘The Carriers of the Image’ – 1 – Introduction

June 8, 2017 at 11:01 pm (Been there, Exposed) (, , , , , , , , , , , , , , , , , , , )

De Dragers van het Beeld, in English: The Carriers of the Image, is an art exhibition that was held in the foyer of Theatre Thalia, from April 28 until May 7, 2017. It was part of the celebration of 180 years Theatre Thalia. Eight visual artists worked with the theme of death, and more: resurrection from death, new life …

Kit-Ling Tjon Pian Gi wrote a series of columns that we will be sharing on the SAX-blog. Today part 1. Please find the Dutch text under the English text. 

Dragers van het beeld
17951608_10158518038525494_1839296243347417041_n

A Sparkling New Life

Alakondre [literally meaning: of all countries] is the word that we should use to brand Suriname’, said Alida Neslo. With that statement she found an immediate ally within me. This alliance would be continued, as I became the coordinator for visual arts of a team dedicated to celebrate the 180th anniversary of Theatre Thalia in a fitting way. The celebration of 180 years Thalia should breathe new and sparkling life into the theatre.

The Theme

In many cultures death is seen as the end of one life and the beginning of another new life. As a team dedicated to the celebration of 180 years Thalia, we initially spoke more about death and the way in which different cultures process death. But almost simultaneously, the discussion started to revolve around what happens after death: reincarnation, the afterlife, rebirth, etc. The most dominant question that came up was: How is this interpreted by different people and by different cultures? The theme for the celebration of Thalia 180 years, started to develop from here. Eros, Thanatos and Phoenix were brought forward as points of departure for the theme of the celebration. Eros as life energy, Thanatos as the non-violent peaceful death and the Phoenix as the symbol of eternal life; a cyclical life of passing and rebirth.

Visual Art

The theme was presented to the eight participating visual artists: Razia Barsatie, Anand Binda, Winston van der Bok, Soeki Irodikromo, Sri Irodikromo, Dhiradj Ramsamoedj, George Struikelblok and Kit-Ling Tjon Pian Gi. Each artist was inspired by an entirely different aspect of the theme.

The diverse interpretations of the theme are elaborated upon in various short columns, which will help the public to better understand what the works of art displayed in the celebratory exhibition of Theatre Thalia 180 years are actually about. This visual art exhibition was on display from April 28 until May 7, 2017. In addition to the visual art exhibition there also was a Living Art Show, which was presented within the dance program in the weekend of May 5-7, 2017. It was a collaboration between visual artists and performance artists. The artistic concepts, created by the visual artists, were interpreted and performed by the performance artists. The coordination of the Living Art Show was in the hands of Dweight Warsodikromo.

TEXT Kit-Ling Tjon Pian Gi, 2017

Kit-Ling Tjon Pian Gi is a female visual artist from Suriname. She works and lives in Paramaribo, Suriname, South America. Kit-Ling studied visual art in Suriname and in the Netherlands. In 2005 Kit-Ling Tjon Pian Gi added the short video-film as a medium to her artwork. Kit-Ling Tjon Pian Gi makes paintings and drawings, inspired by the tropical rainforest, and the richness of the diverse cultures in Suriname.

Kit-Ling was the featured visual artist at the 13th International Conference of the Association of Caribbean Women Writers and Scholars. This conference, The Caribbean, the Land and the People; Women’s Efforts, Women’s Lives, was held in Suriname, in May 2012. Kit-Ling was the recipient of the Bridget Jones Award for 2013.

TRANSLATION Cassandra Gummels-Relyveld, 2017

PHOTOGRAPHY Ada Korbee & Marieke Visser, 2017

+++

‘De Dragers van het Beeld’ / ‘The Carriers of the Image’ – 1 – Introduction

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 2 –  Kit-Ling Tjon Pian Gi

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 3 –  Winston van der Bok

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 4 –  Razia Barsatie

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 5 –  Soeki Irodikromo

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 6 –  Dhiradj Ramsamoedj

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 7 –  Sri Irodikromo

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 8 – Anand Binda 

‘De Dragers van het Beeld’ / The Carriers of the Image – 9 –  George Struikelblok

+++

Een sprankelend nieuw leven

Alakondre is het woord waarmee we Suriname moeten branden’, zei Alida Neslo en daarmee had ze in mij een bondgenoot gevonden. Dit bondgenootschap zette zich voort door als coördinator van beeldende kunst plaats te nemen in een team dat zich zou inzetten om 180 jaar Theater Thalia op gepaste wijze te vieren. De viering van 180 jaar Thalia moet Thalia weer nieuw en sprankelend leven inblazen.

Het thema

In veel culturen wordt de dood gezien als het einde van een bepaald leven en het begin van een ander nieuw leven. Als team dat zich wilde inzetten voor de viering van 180 jaar Thalia, spraken we eerst meer over de dood en het verwerken van de dood binnen verschillende culturen. Maar bijna simultaan werd er ook gesproken over wat er na de dood gebeurt: de reïncarnatie, het hiernamaals, de wedergeboorte etc. Daarbij werd vooral de vraag gesteld: Hoe wordt dit gezien door verschillende mensen, verschillende culturen? Van daaruit is het thema rond de viering van Thalia 180 jaar zich verder gaan ontwikkelen. Eros, Thanatos en Phoenix (Feniks) werden als uitgangspunten voor het thema binnen de viering van 180 jaar Thalia naar voren geschoven. Eros als levensenergie, Thanatos als de geweldloze zachte dood en de Phoenix als symbool van een eeuwig leven; een cyclisch leven van heengaan en wedergeboorte.

Beeldende kunst

Het thema werd voorgelegd aan de acht (8) deelnemende beeldende kunstenaars, te weten Razia Barsatie, Anand Binda, Winston van der Bok, Soeki Irodikromo, Sri Irodikromo, Dhiradj Ramsamoedj, George Struikelblok en Kit-Ling Tjon Pian Gi. Elke kunstenaar werd geïnspireerd door een geheel andere aspect van het thema.

De diverse interpretaties van het thema zijn in verschillende korte columns uiteen gezet en op deze manier kwam het kunstminnend publiek meer te weten over de inhoud van de kunstwerken die in de feestexpositie van Theater Thalia 180 jaar te zien waren. Deze beeldende kunstexpositie was te zien vanaf 28 april tot en met 7 mei 2017. Naast de beeldende kunstexpositie is er ook een Living Art Show gepresenteerd binnen het dansprogramma in het weekend van 5 tot en met 7 mei 2017. Het betrof een samenwerking tussen beeldende kunstenaars en performance artiesten. De kunstconcepten kwamen van de beeldende kunstenaars, maar werden geïnterpreteerd en uitgevoerd door de performance kunstenaars. De coördinatie van de Living Art Show was in handen van Dweight Warsodikromo.

 

 

Permalink 2 Comments

%d bloggers like this: